บางทีอาจไม่ใช่ ลูกเอาแต่ใจ แต่เป็นพ่อแม่นั้นแหละที่เอาแต่ใจตัวเอง!!

แชร์บทความนี้ให้เพื่อน

ไม่ว่าเจ้าตัวเล็กจะอายุเท่าไหร่ เราจะพบว่าความเป็นเด็กมักจะก่อเรื่องยุ่งให้คุณพ่อคุณแม่ได้ปวดหัวเสมอ สำหรับแรปเปอร์ กอล์ฟ ฟักกิ้งฮีโร่ คุณพ่อที่มีลูกสาวสุดน่ารักอย่าง “น้องชูใจ” ที่กำลังอยู่ในวัยซน ก็ได้แชร์มุมมองในการเลี้ยงลูกของตนเอง ที่ดึงสติให้คนเป็นพ่อเป็นแม่คิดได้ เชื่อว่าอารมณ์แบบนี้พ่อแม่เป็นกันได้ทุกคน

บ้านไหนที่มีลูกวัย 2 ขวบขึ้นไป เริ่มเจอพฤติกรรม ลูกเอาแต่ใจ กันบ้างหรือยัง สาเหตุที่ลูกเป็นแบบนี้เป็นเพราะเจ้าตัวเล็กเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเองมากขึ้น อยู่ในช่วงที่กำลังเรียนรู้แบบลองผิดลองถูกอยู่ แต่ถ้าหันมามองอีกมุม การที่เอาแต่โทษว่าเป็นนิสัยไม่ดีของลูก อาจเป็นเพราะพ่อแม่ไม่ได้ใส่ใจ ไม่ได้ฟังเหตุผลที่ลูกพยายามจะอธิบาย หรือมองข้ามรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปอยู่หรือเปล่า

บางทีอาจไม่ใช่ ลูกเอาแต่ใจ แต่เป็นพ่อแม่นั้นแหละที่เอาแต่ใจตัวเอง!!

ลูกเอาแต่ใจ

เรื่องราวที่พ่อกอล์ฟ ฟักกิ้งฮีโร่ แรปเปอร์ชื่อดังได้แชร์มุมมองในการเลี้ยงน้องชูใจ ลูกสาวตัวน้อยสุดที่รักในวัย 2 ขวบเศษ โดยได้โพสต์ข้อความว่า

“เช้านี้ชูใจไม่ยอมกินข้าว อาหารของเธอเป็นข้าวราดไก่ผัดเห็ดหอมซึ่งปกติทุกเช้าเธอจะฝึกกินข้าวเอง ดีบ้างเลอะบ้าง แต่ช่วงนี้ก็จะพยายามให้กินเองให้จบมื้อโดยนั่งมองอยู่ใกล้ๆ

ผมพยายามกล่อมให้เธอกินข้าวให้หมดจาน ด้วยการบอกว่าถ้ากินหมดจะให้กินแอ๊ปเปิ้ล เธอพยายามกิน เคี้ยวซักพักก็คายเศษไก่และข้าว

ผมดุเธอว่าอย่าคายข้าว ลูกหน้าเสีย เธอไปลากเก้าอี้มาบอกจะขอนั่งตัวนี้ ผมเริ่มอารมณ์เสีย บอกเธอว่าอย่านอกเรื่อง มากินข้าวให้หมด

เธอพูดเศร้า ๆ ว่า หนูปวดฟัน

ผมให้เธอยิงฟันให้ดู ฟันเธอเป็นปกติ ผมดุเธอว่าอย่าโกหก อย่าเอาแต่ใจ มานั่งกินข้าวเดี๋ยวนี้ เธอบอกว่าเธอปวดขาจะขอนั่งเก้าอี้อีกตัว ผมแน่ใจว่าเธองอแงเพื่อเบี่ยงประเด็นการกินข้าวแล้วเถียงเธอว่าเก้าอี้ตัวไหนก็เหมือนกัน ก่อนจะลากจานข้าวมา เอาช้อนตัดชิ้นไก่เพื่อที่จะป้อน บังคับให้เธอกินให้จบ

เมื่อช้อนพลาสติกตัดบนชิ้นไก่ ผมพบว่าข้อมือผมต้องใช้แรงมากกว่าปกติ จึงตัดสินใจตักไก่ทั้งชิ้นลองเคี้ยวและพบว่านี่มันไก่สักยันต์ชัดๆ เนื้อมันเหนียวมาก

ชูใจไม่รู้จักคำว่าเมื่อยกรามหรือเนื้อเหนียว เธอรู้จักแค่คำว่าปวดฟัน

สติผมเริ่มกลับมา ผมลองสังเกตดูเก้าอี้ตัวแรกที่เธอนั่ง มันมีลักษณะเตี้ยและเธอต้องนั่งชันเข่า วันนี้เป็นวันที่ใช้เวลาปล้ำกันกินข้าวนานกว่าปกติ เธอจึงไปลากเก้าอี้ตัวสูงอีกตัวมาเพื่อที่จะนั่งห้อยขา

ชูใจไม่รู้จักคำว่าเมื่อยขา และเก้าอี้ไม่ได้เหมือนกันทุกตัวอย่างที่ผมเถียงเธอ

ฉับพลันนั้นผมจึงคิดได้ ในวัยที่ลูกเริ่มพูดรู้เรื่อง เริ่มเจรจาต่อรองเป็น ไม่เพียงพ่อแม่จะต้องสอนด้วยการพูดกับเขาให้มากขึ้น .. แต่บางครั้งสิ่งสำคัญกลับเป็นการนิ่งและตั้งใจฟังเขาให้มากขึ้น

ผมรีบเอ่ยคำขอโทษลูก ตอนนั้นอยู่ ๆ ภาพก็ย้อนให้คิดถึงตัวเองตอนวัยรุ่น ในวันที่ผมพยายามตะโกนความรู้สึกให้ผู้ใหญ่รับฟังแต่ไม่มีใครได้ยิน มันเป็นเรื่องน่าเจ็บปวดกว่าการถูกปิดปากไม่ให้พูดส่งเสียงมากมายนัก

ผมกอดเธอ หอมแก้มเบาๆ ก่อนจะบอกให้เธอลากเก้าอี้ตัวสูงมานั่ง เธอนั่งห้อยขา กินข้าวที่ผมตั้งใจตัดและบดไก่จนละเอียดพอดีคำจนหมดจาน

ระหว่างให้เธอกินแอ๊ปเปิ้ลตามสัญญา ผมเห็นเธอยิ้มให้ผม

รอยยิ้มของลูกไม่มีเสียง

แต่นั่นกลับเป็นคำสอนคำโตแก่พ่ออย่างผมว่า บางครั้งที่เราคิดถึงแต่ความสบายและเร่งรัดทุกอย่างให้เป็นดังใจตัวเองคิด นั่นคือการเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจของเราเอง

และเรามักโยนความผิดให้เขาด้วยคำว่า .. อย่าเอาแต่ใจสิลูก

เช้านี้ชูใจไม่ยอมกินข้าว อาหารของเธอเป็นข้าวราดไก่ผัดเห็ดหอมซึ่งปกติทุกเช้าเธอจะฝึกกินข้าวเอง ดีบ้างเลอะบ้าง แต่ช่วงนี้ก็จะพยายามให้กินเองให้จบมื้อโดยนั่งมองอยู่ใกล้ๆ ผมพยายามกล่อมให้เธอกินข้าวให้หมดจาน ด้วยการบอกว่าถ้ากินหมดจะให้กินแอ๊ปเปิ้ล เธอพยายามกิน เคี้ยวซักพักก็คายเศษไก่และข้าว ผมดุเธอว่าอย่าคายข้าว ลูกหน้าเสีย เธอไปลากเก้าอี้มาบอกจะขอนั่งตัวนี้ ผมเริ่มอารมณ์เสีย บอกเธอว่าอย่านอกเรื่อง มากินข้าวให้หมด เธอพูดเศร้าๆว่า หนูปวดฟัน ผมให้เธอยิงฟันให้ดู ฟันเธอเป็นปกติ ผมดุเธอว่าอย่าโกหก อย่าเอาแต่ใจ มานั่งกินข้าวเดี๋ยวนี้ เธอบอกว่าเธอปวดขาจะขอนั่งเก้าอี้อีกตัว ผมแน่ใจว่าเธองอแงเพื่อเบี่ยงประเด็นการกินข้าวแล้วเถียงเธอว่าเก้าอี้ตัวไหนก็เหมือนกัน ก่อนจะลากจานข้าวมา เอาช้อนตัดชิ้นไก่เพื่อที่จะป้อน บังคับให้เธอกินให้จบ เมื่อช้อนพลาสติกตัดบนชิ้นไก่ ผมพบว่าข้อมือผมต้องใช้แรงมากกว่าปกติ จึงตัดสินใจตักไก่ทั้งชิ้นลองเคี้ยวและพบว่านี่มันไก่สักยันต์ชัดๆ เนื้อมันเหนียวมาก ชูใจไม่รู้จักคำว่าเมื่อยกรามหรือเนื้อเหนียว เธอรู้จักแค่คำว่าปวดฟัน สติผมเริ่มกลับมา ผมลองสังเกตดูเก้าอี้ตัวแรกที่เธอนั่ง มันมีลักษณะเตี้ยและเธอต้องนั่งชันเข่า วันนี้เป็นวันที่ใช้เวลาปล้ำกันกินข้าวนานกว่าปกติ เธอจึงไปลากเก้าอี้ตัวสูงอีกตัวมาเพื่อที่จะนั่งห้อยขา ชูใจไม่รู้จักคำว่าเมื่อยขา และเก้าอี้ไม่ได้เหมือนกันทุกตัวอย่างที่ผมเถียงเธอ ฉับพลันนั้นผมจึงคิดได้ ในวัยที่ลูกเริ่มพูดรู้เรื่อง เริ่มเจรจาต่อรองเป็น ไม่เพียงพ่อแม่จะต้องสอนด้วยการพูดกับเขาให้มากขึ้น .. แต่บางครั้งสิ่งสำคัญกลับเป็นการนิ่งและตั้งใจฟังเขาให้มากขึ้น ผมรีบเอ่ยคำขอโทษลูก ตอนนั้นอยู่ๆภาพก็ย้อนให้คิดถึงตัวเองตอนวัยรุ่น ในวันที่ผมพยายามตะโกนความรู้สึกให้ผู้ใหญ่รับฟังแต่ไม่มีใครได้ยิน มันเป็นเรื่องน่าเจ็บปวดกว่าการถูกปิดปากไม่ให้พูดส่งเสียงมากมายนัก ผมกอดเธอ หอมแก้มเบาๆ ก่อนจะบอกให้เธอลากเก้าอี้ตัวสูงมานั่ง เธอนั่งห้อยขา กินข้าวที่ผมตั้งใจตัดและบดไก่จนละเอียดพอดีคำจนหมดจาน ระหว่างให้เธอกินแอ๊ปเปิ้ลตามสัญญา ผมเห็นเธอยิ้มให้ผม รอยยิ้มของลูกไม่มีเสียง แต่นั่นกลับเป็นคำสอนคำโตแก่พ่ออย่างผมว่า บางครั้งที่เราคิดถึงแต่ความสบายและเร่งรัดทุกอย่างให้เป็นดังใจตัวเองคิด นั่นคือการเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจของเราเอง และเรามักโยนความผิดให้เขาด้วยคำว่า .. อย่าเอาแต่ใจสิลูก

A post shared by Fucking Hero (@ftodah) on

ถ้าใส่ใจลูกมากขึ้น เราจะรู้ว่าลูกอาจจะไม่ได้เป็นเด็กเอาแต่ใจก็ได้ >>

การเลี้ยงดูเด็กวัยเตาะแตะ การเลี้ยงลูกเชิงบวก คำแนะนำสำหรับคุณพ่อ ดารา ดาราในประเทศ มุมคุณพ่อ เคล็ดลับพ่อลูกอ่อน โรงเรียนพ่อแม่ ไลฟ์สไตล์​